Wat de toevallige passant ziet? Iemand in een rolstoel, die bij nadere beschouwing ook nog blind blijkt te zijn.
Wat ik zie? Niets. In ieder geval niet met mijn ogen.

Wat ik waarneem? Waarschijnlijk ongeveer hetzelfde als die toevallige voorbijganger. Maar wel vanuit een ander perspectief. Mensen zijn voor mij vooral: wat ze zeggen, wat ze doen, dus wie ze uiteindelijk echt blijken te zijn.

Toen ik begon met schrijven - verhalen voor mezelf en later voor een schoolkrant - was ik nog niet van plan er mijn beroep van te maken. Verhaallijnen bedenken, een wereldje bouwen, is fascinerend, maar wat ik echt wilde, wist ik eigenlijk nog niet. Het werd een studie Nederlands aan de VU, die ik om allerlei redenen niet afmaakte.
Psychologie was mijn andere liefde en ik droomde van een eigen praktijk als psychotherapeut. Maar ook hier speelde gebrek aan literatuur en mobiliteitsmoeilijkheden mij weer parte.

In die tijd werd ik freelance-redacteur bij "Moet Je Horen," een informatief gesproken tijdschrift voor blinden en slechtzienden. En het schrijven, interviewen, spoor van een gerucht of nieuwsfeit volgen, bleek een meer dan boeiende bezigheid. Dus, een studie journalistiek als laatste kans. Deeltijd, want dan hoefde ik minder vaak naar school.

Uiteindelijk trok schrijven voor internet toch meer dan een studie met meer struikelpunten dan mogelijkheden. Vindbaarheid, bruikbaarheid en toegankelijkheid van websites en dus van de op die sites aangeboden informatie, vormen voor mij een creatieve uitdaging. Dat resulteerde in het besluit van de mogelijkheden die het web biedt, mijn beroep te maken.

Nieuws en informatievoorziening hielden echter hun aantrekkingskracht En daaruit ontstond Challenge-Media in haar huidige vorm. Een vindbaar, bruikbaar en toegankelijk nieuws en informatie platvorm voor mensen met een leeshandicap.