De stem van de gehandicapte kiezer

Door: Maarten Bakx

23-10-2006 - Vinden jullie ook dat het item handicap tot dusver in de verkiezingstijd niet overdadig in de politieke uitingen op radio en tv voorkomt? Zouden de diverse verkiezingsprogramma's wel aandacht aan gehandicapten besteden, of worden we alleen maar gezien als een kostenpost? Ik heb geen overzicht, maar vrees wel het ergste.

Hoe dat komt? Het zou kunnen dat onze voormannen (en -vrouwen) te weinig aan de weg timmeren. Maar het zou ook kunnen dat er geen debat is binnen de belangenorganisaties zelf, zodat we eigenlijk niet weten wat er precies te verlangen valt.
Natuurlijk, het komt wel eens ter sprake: geld komen we regelmatig tekort om onze handicap enigszins te compenseren, toegankelijkheid is nog steeds ver te zoeken en discriminatie is nog lang niet uitgeroeid. Maar zou het niet beter zijn dergelijke grieven uit eigen kring meer naar voren te brengen door zelf openbare debatten te organiseren met de landelijke politiek? Van debat is echter geen sprake en ik denk dat dat mede zijn oorzaak vindt in de organisatiestructuur waarin we gevangen worden gehouden.

Ik heb wel eens horen vertellen dat alleen al bij de Gehandicaptenraad meer dan zestig mensen in vaste dienst zijn. Daarnaast gaat er veel geld om in de aangesloten organisaties. Ook bij de dienstverleners gaat het om enorme bedragen. De controle op al dat geld wordt naar mijn mening niet modern uitgevoerd. Soms denk ik wel eens: hoe hoger in de boom, hoe minder last van welke controle dan ook. Professionals, van wie het salaris toch wel doorgaat, of ze nu de uiterste inspanning van zichzelf vergen of niet, hebben geen belang bij onrust, zeker niet in het eigen kamp. Financiering is niet zodanig, dat belangenbehartigers en dienstverleners tot nieuwe initiatieven worden geprikkeld, met andere woorden, niet zodanig dat extra prestatie in ons belang extra wordt beloond. Geldverstrekkers, en dat zijn natuurlijk niet in de eerste plaats de gehandicapte leden van onze bonden, maar vooral overheid en particulier initiatief via ondoorzichtige stichtingen, letten niet op kwaliteit en kwantiteit van wat er voor dat geld gebeurt.

Het oordeel van de eindgebruikers, dat zijn wij dus, speelt nauwelijks een rol. Kortom, een belangrijke vraag aan de landelijke politiek zou kunnen zijn: waarom worden die geldstromen niet beter begeleid, zodat ze het door de doelgroep gewenste profijt opleveren?

Ik realiseer me, dat het probleem dat ik hier aansnijd, niet gering is. Misschien zullen geldstromen en de bijbehorende macht zelfs moeten worden verlegd: meer naar de basis toe. Maar dan rijst natuurlijk de vraag, of die geldontvangers aan de basis wel genoeg luisteren naar hun achterban en dus niet namens ons hun eigen privé-ideeën najagen. Toch zal deze kwestie ter sprake moeten komen, wil de marginale positie waarin gehandicapten zich nu bevinden ooit ten goede veranderen en de stem van de gehandicapte kiezer de waarde krijgen die daaraan toekomt.