Lustrum

Door: Rob Melchers

31-07-2006 - Vandaag (1 augustus 2006) is het precies 5 jaar geleden dat ik weer voet op Nederlandse bodem zette, na een afwezigheid van bijna 15 jaar. Dat betekent dus een lustrum. En een lustrum laat je niet zo maar voorbij gaan, dat moet passend gevierd worden. Maar hoe? Zo'n standaard feestje met een hapje en een drankje, dat is niet zo mijn stijl. Er moest iets aparts gebeuren. Ik besloot dit lustrum te vieren onder omstandigheden zoals die golden voor ik Azië verliet. Vooral het klimaat moest een beetje tropisch zijn. Dat bleek makkelijker dan ik dacht.

Op 5 juli logde ik in op het KNMI netwerk en verschafte me toegang tot de computer die verantwoordelijk is voor het Nederlandse weer. Net als de meeste Nederlandse computers was het ding nauwelijks beveiligd en al snel had ik de thermostaat gevonden. Leuke bijkomstigheid was de schermleesvriendelijkheid van de weercomputer. Met de PgUp en PgDn toetsen kan je per 10 graden regelen, de pijltjestoetsen stellen af per graad. Dit voor diegenen, die het ook eens willen proberen. Zonder muis zetten ik de thermostaat op 32 graden en drukte op 'toepassen'. Er volgde wel een waarschuwing: 'Dit is erg warm voor Nederland, wilt u doorgaan?' maar met een druk op de spatiebalk op 'Ja' vertelde het volgende scherm, dat de temperatuur op 32 graden was gezet. Dit is een gemiddelde temperatuur, de weercomputer rekent zelf uit wat de dag- en nachttemperatuur moet worden en voegt ook een zekere willekeur toe aan het temperatuurverloop. Ik sloot het programma af en logde uit. Nu maar afwachten. Zo'n weersverandering heeft altijd wat tijd nodig.

De volgende dag was het effect goed te merken. De temperatuur vloog omhoog. Om 12 uur stond de thermometer al op 26 graden. 'Goed zo,' mompelde ik en logde weer in op het netwerk, om de thermostaat weer op 'willekeurig' te zetten. Als ik de thermostaat op 31 juli in de vroege ochtend op 32 graden zou zetten was een tropisch feestje gegarandeerd. Maar net als veel Nederlandse computers kan de weercomputer niet tegen hoge temperaturen. Wat ik ook probeerde, ik kwam er niet meer in. Onverrichter zake moest ik uiteindelijk uitloggen. De temperatuur bleef stijgen

Die avond meende ik enige twijfel in de stem van Erwin Krol te herkennen. 'Onverwacht hoge temperaturen, dat is nou het mooie aan het weer hé? Je weet het eigenlijk nooit zeker. Prachtige plaatjes, knor, grom, grijns, en morgen blijft het dus gewoon warm!' Philip wenste me nog een heel prettige avond toe, maar het zat me toch niet lekker. Ik pakte de telefoon en belde het KNMI. 'Met Erwin?' 'Hoi, met Rob.' 'Ha die Robbie, hoe is-ie? Nog steeds aan het knoeien met computers?' 'Prima joh, zeg, ik heb een geintje uitgehaald.' Ik legde uit wat ik gedaan had. Erwin scheen het wel grappig te vinden. 'Goed idee, zo'n tropisch feestje. Mag ik ook komen?' 'Natuurlijk, maar kijk eens of jij bij die thermostaat kan komen. Anders loopt dit uit de hand.' Er klonk gegrinnik en ik hoorde een toetsenbord ratelen. 'Nee hoor,' zei Erwin even later, 'ik kom er ook niet in. Het zal wel aan dat remote-admin scriptje liggen, dat draait op een laptopje dat nog op DOS draait.' 'En wat doen we nu?' vroeg ik. 'Gewoon op Michiel wachten,' zei Erwin. 'Die heeft het wachtwoord voor het laptopje, maar hij is op vakantie in Afgizulastan. Komt eind van de maand terug.' We namen hartelijk afscheid. Nu weet je het dus, die hittegolf is gewoon mijn schuld.

Bij deze mijn verontschuldigingen aan allen die hier last van hebben ondervonden. De ouderen onder ons, de organisatie en de wandelaars van de vierdaagse, de waterleidingbedrijven en het groepje mensen dat nog werkt. Het zal nu wel niet meer zo lang duren. En heel veel kinderen, ijscoverkopers, leveranciers van ventilators en airco's en niet te vergeten de NS, die nu een legitieme reden heeft voor alle vertragingen, zijn natuurlijk wel blij met deze tropische periode. En dat geldt ook voor ondergetekende, die zich na vijf jaar weer even 'thuis' voelde in Nederland.