Ik haal de houtgrepen

Het boekje ‘Ik haal de houtgrepen’ is geschreven door Corné Kremers. Het bevat 34 korte verhalen waarin kinderen en de uitspraken die ze doen de hoofdrol spelen. De titel is ontleend aan een uitspraak van één van zijn dochters. Tijdens een stoeipartijtje zei ze eens: “Als ik niet kan winnen, haal ik bij de politie de houtgrepen!”

“Het moest geen boek worden over hoe het was om blind te worden,” vertelt Kremers, die na een jeugd als slechtziende nu al een aantal jaren blind is. “Het laten zien dat blinden en slechtzienden veel kunnen en dat de vooroordelen over deze groep vaak niet kloppen vind ik heel belangrijk. Kinderen zijn van zichzelf nogal nuchter,” vertelt hij. Daarom vindt hij de omgang met hen soms zelfs prettiger dan met volwassenen. “Veel kinderen raken bevooroordeeld door hun ouders,” aldus Kremers. Goed voorbeeld daarvan vindt Kremers het kind dat de hele dag bij hen thuis gespeeld had en toen haar moeder binnenkwam om haar op te halen zei: “Die papa is helemaal niet blind.” Kennelijk was ze thuis duidelijk geïnstrueerd over hoe om te gaan met die zo blinde papa.

Voor zijn werk bij de FNB geeft Kremers regelmatig voorlichting aan mensen over computergebruik door blinden. Dat hij een voorlichter in hart en nieren is, blijkt wel uit het feit dat hij dit soms ook op eigen initiatief doet, zoals voor volwassenen bij HCC net en voor kinderen op basisscholen. “Kinderen zijn heel open in hun vragen,” zegt hij. “Hoe strik jij je veters? En vind je het niet erg dat je je kinderen nooit hebt gezien? Allemaal vragen die volwassenen misschien ook wel hebben, maar die door kinderen veel makkelijker worden gesteld.”

“Op het moment dat ik mijn verhaal vertel over hoe ik blind ben geworden, en wat je toch nog kunt doen als je een positieve levenshouding hebt en daarbij open staat voor de bestaande hulpmiddelen, dan merk je dat dat bij kinderen gemakkelijker aankomt. Bij volwassenen moet je veel meer bewijzen dat je nog iets kan,” vindt hij.

Bij veel mensen overheerst volgens Kremers een stereotype beeld van blinden. Ze zouden niet werken, eigenlijk altijd met een hond rondlopen, ze zouden veelal bij blindenverenigingen zitten, blindenreisjes maken en aan een tafel braille boeken lezen. Diegenen onder hen, die wel werken, zouden vooral telefonist of boekbinder zijn en ook als volwassene bevolken ze volgens sommigen nog altijd de speciale instituten. Dit beeld is hem een doorn in het oog.

“Er zijn wel blinden die vinden dat ze zielig zijn en dat de hele wereld aan hen moet worden aangepast, maar voor mij geldt dat niet.” Thuis was Kremers de enige met een handicap en draaide hij gewoon mee in het gezin, kennelijk een goede basis voor zelfstandigheid.

Hij is een fanatiek computergebruiker. “Mijn mening is dat je dankzij de computer veel zelfstandiger kunt functioneren. Maar veel blinden zien er het nut totaal niet van in,” vertelt hij. “Door de computer kan ik mijn taken als gemeenteraadslid vervullen, manager van een rockband zijn en PR werkzaamheden verrichten voor verschillende organisaties.”

“Soms lijkt het wel of je met een kanon op een mug aan het schieten bent,” verzucht hij. “Je moet heel veel promotiewerkzaamheden doen om een relatief kleine groep te bereiken. Eigenlijk vind ik het trouwens een taak van de belangenverenigingen. Maar omdat ik van mening ben dat veel belangenverenigingen het vooral druk hebben met hun eigen vereniging in stand houden, fondsen werven en projecten ontwikkelen waar niemand op zit te wachten, doe ik het maar zelf.”

Of het boek ook in aangepaste leesvorm verschijnt is nog niet bekend. Maar voor meer informatie kun je altijd mailen naar:
media@mosstime.nl. Ook heeft Kremers nog een website. Deze is te vinden op: http://www.mosstime.nl

Bron:
BlinfoMail mei 2005

 

Reacties

Geen reacties tot nu toe.
 

Over Challenge-Media

Challenge-Media: Een kritische kijk op nieuws voor mensen met een functiebeperking.

Onbeperkt informatief: Omdat een handicap onze blik op nieuws niet vertroebelt.