Hondse begeleiding

Kasper is een speelse jonge hond van bijna een half jaar. Iedere dag gaat hij een eind rennen naast de fiets van maarten zijn twaalfjarige baasje. Maarten wil later graag wielrenner worden en dat stukje fietsen met zijn hond, dat is maar spel. Toch luistert kasper al heel aardig. En als ze samen voor het eerst naar een gehoorzaamheidscursus voor jonge honden gaan, krijgt Maarten een compliment. Kasper kan al zoveel.

De man met de witte stok trekt de aandacht in het verkeer. Een vriendelijke dame op een fiets vraagt of hij hulp nodig heeft bij het oversteken en hij, nog niet zo lang blind en behoorlijk onzeker is blij met die onverwachte hulp. Thuisgekomen neemt de man een besluit. Zo kan het niet langer. Hij doet het. Hij belt voor een intakegesprek met een geleidehondenschool. En dan begint het wachten. Op de mobiliteitstraining, op de hond. Maar het kan echt niet sneller, zo wordt hem bij iedere nieuwe belronde vriendelijk verzekerd.

“Niet zo onzeker Maarten!” Jij doet het goed, en Kasper loopt keurig.” “Kasper,” denkt Maarten. “De tweede Kasper in mijn leven. Maar deze is heel wat groter en beter afgericht dan die andere.” En even waant hij zich weer dat jochie op die racefiets, dat helemaal niet stoer, een beetje vaart minderde zodat z’n hond hem bij zou kunnen houden. “Kasper sta!” Bijna struikelt Marten over een plots blokkerende geleidehond. “weet je nou waar je bent? Merkte je dat Kasper bijna een zijweg in wilde slaan? Was dat de bedoeling?” Maarten is behoorlijk geschrokken van het insidentje. Dromend en zonder te weten waar hij liep, waren ze bijna een weg te vroeg afgeslagen. Hij neemt zich voor wat beter op te letten. Want ook deze Kasper moet een succes worden.

“Goede morgen u spreekt met Maarten verhulst. Ik bel even om te horen hoe ver u bent met mijn aanvraag voor schermuitleessoftware.” “Sorry meneer, die aanvraag is nog in behandeling geloof ik.” Zegt een vriendelijke juffrouw, achter een kennelijk prima werkende computer. Maarten hoort haar tikken en klemt de hoorn nog maar eens wat steviger vast. Na het zoveelste telefoontje van vandaag gaat hij nog wat teleurgesteld boodschappen doen met Kasper. Met die hond kan hij nu lezen en schrijven.

Maarten heeft er een hobby bij. Computeren. Er zijn behoorlijk wat fora waar hij zijn mening kenbaar maakt. Hij is blij met de nieuwe contacten. Na de te korte computercursus zijn wat tips vaak nog zo welkom. En hij kan zijn verhalen kwijt. Over het blind worden, de schriftelijke studie waarmee het door gebrek aan gesproken studieboeken maar niet wil lukken en over zijn heen en weer gebel met hulp en andere dienstverleners. “meer kunnen we echt niet doen Maarten.” Hij haat dat vriendelijk gegeven antwoord en schrijft er de zoveelste boze email over naar een forum. Algemene bijval is zijn deel. Want het zou anders moeten, beter kunnen!

Pas veel later als hij met Kasper een drukke winkelstraat oversteekt glimlacht hij. Voor het eerst vandaag. Hij vindt zichzelf een goede trainer. Want om op dit niveau met een hond samen te kunnen werken, heeft hij gemerkt, dat je moet blijven trainen. Herhalen wat al vertrouwd is voor hond en baas en bekende wegen afwisselen met nieuwe. Die methode verbetert telkens weer hun prestaties. Maar hoe train je instanties en hulpverleners? Hij heeft ze nodig, zoals hij Kasper nodig heeft. Alleen lijkt Kasper zijn werk met meer plezier en met een beter eindresultaat te doen.

Bron:
BlinfoMail 03-09-2003

 

Reacties

Geen reacties tot nu toe.
 

Over Challenge-Media

Challenge-Media: Een kritische kijk op nieuws voor mensen met een functiebeperking.

Onbeperkt informatief: Omdat een handicap onze blik op nieuws niet vertroebelt.